Isang araw pag-uwi ko sa bahay, gutom na gutom at uhaw na uhaw, ni-raid ko agad ang aming refrigerator.
“Walang laman 'yan, di pa ako nakakapag-grocery. Eto, mag-bibingkang kabayan ka muna,” sabi ng nanay ko.
Kinuha ko ang inabot nyang bibingka. Bibingkang kabayan? Noon lang ako nakarinig ng ganun. Binuksan ko ang plastic, inamoy-amoy at pinisil-pisil ang bibingka.
Mukha naman syang bibingka. Madilaw, may mantekilya at itlog na maalat sa ibabaw at ang puwitan ay balot ng bahagyang sunog na dahon ng saging.
“Tikman mo nang malaman mo,” sabi ng nanay ko. Itong si Mama talaga, may pagka-psychic kung minsan.
Isang kagat ko lang at nalaman ko na ang pinagmulan ng pangalang itinawag nya sa bibingka.
Lasang kabayan, kabayan! Ang bibingka'y lasang kabayan.
Saang lupalop ng mundo ka naman nakatikim ng bibingka na lasang kabayan? Marahil may sa demonyo ang panaderong lumikha nito at nagawa nyang ibahin ang lasa ng mga sangkap. O di kaya naman sadyang kabayan iyon at mukha lang bibingka?
Kailan pa nagkaron ng itlog ang kabayan?
No comments:
Post a Comment